Eerste reisverslag over Vietnam:

http://www.volkskrantreizen.nl/correspondent/m_v_l/artikel10627429/verschikkelijke_busreizen

x meral

Laatste reisverslag over China:

http://www.volkskrantreizen.nl/correspondent/m_v_l/artikel10623691/rare_dingen_in_china

En ja ik heb niet zoveel te doen hier in Kunming en internet is 2 cent per uur, dus vandaar al die verslagen.

x meral

Staat hier:
http://www.volkskrantreizen.nl/correspondent/m_v_l/artikel10622820/lieflijk_lijiang

Ik heb er ondertussen al meer geschreven dan ik op lj heb gezet, dus als je meer wil lezen moet je even zoeken.

Zo en dan nu naar het vietnamees consulaat voor een visum.

staat hier:

http://www.volkskrantreizen.nl/correspondent/m_v_l/artikel10616417/een_fietstocht_is_niet_ov

groetjes vanuit china!

Nieuw reisverslag staat hier;

http://www.volkskrantreizen.nl/reiziger/m_v_l/artikel10576447/aan_de_ene_kant

kusjes vanuit Hong Kong!

Este fin del semana, he ida a Sevilla con mi amiga Laura.  Sevilla es muy calor (como un secador!), pero es stupendo! Hemos visitado el catedral, el torre y el real alcazar.  Y nosotras hemos comida mucha tapas.


El real Alcázar


Laura a una puerta typica de Sevilla


Soy en un bar de tapas

Ahh un fin del semana buenísima! 

Muchos besos, Meral

Oh oh oh! Vandaag begin ik met inpakken voor Spanje en das een vrij vervelende klus als de helft van je zooi nog in dozen zit. Maar ik heb er wel zin in! Vooral als ik het weerbericht aanklik:

	Lange termijn weersverwachting voor Malaga
lokale tijd ma, 02-06 di, 03-06 wo, 04-06 minimum temperatuur 16°C 16°C 17°C maximum temperatuur 27°C 28°C 28°C weer wind W  3 W 3-4 W 3-4

Anyway, de komende 6 weken worden weer supervet, net als in Azië. Want ik ga in een andere stad wonen, een andere taal leren, heel veel nieuwe mensen ontmoeten, in een spaans café schreeuwen bij de wedstrijden van het ek, niet sporten, sangria drinken en dus gewoon een geweldige tijd hebben. En daarna in Nederland weer twee maanden depressief zijn van de heimwee, net als na Azië. Maar misschien helpt het dat ik heb besloten om volgend jaar niet meer te gaan studeren, kan ik daar ook niet meer tegenop zien.

Oh en omdat de pc van mn ma gecrasht is, is dit mijn laatste post voordat ik wegga. Ik wens jullie een goed juni met een hoop zonneschijn en dat jullie allemaal maar de laatste tentamens mogen halen! Doeidoei!

Zo was ik in Spanje en zo ben ik weer terug... en straks ben ik weer weg. Want wát heb ik een zin om 6 weken in Malaga te vertoeven straks! En Spaans te leren natuurlijk! Want overal op Mallorca werd ik in het Spaans aangesproken, van toiltjuffrouwen  met kletspraatjes tot toeristen die aan me de weg vroegen. Nu heb ik dat eigenlijk overal in Zuid-Europa wel, maar het blijft cool om niet voor Nederlander te worden aangezien. Waarom is me ook niet geheel duidelijk....

Anyway, hopelijk kan ik over een tijdje iets terug zeggen en niet meer hoef ik niet meer 'no hable espanyol' te stamelen.
Oehoe wat cool als mensen me straks voor Spaanse aanzien! Het uiterlijk heb ik al en nu nog de taalvaardigheid, jeeeeeeej!

Maar ik ga volgende week naar Mallorca. Waarom? Gewoon omdat het kan!
Mijn moeder's familie heeft er een groot huis gehuurd met ook een bedje voor mij. Vorige week vond ik een retourvlucht voor 120 euro vanaf Dusseldorf. Dus volgende week vrijdag vlieg ik weer weg!

Omdat ik me nog steeds helemaal de tyvus verveel, ging door de stoffen van mn moeder snuffelen. En zomaar ineens heb ik vanmiddag een heel cool sixties zwart met groene stippen rokje in elkaar geknutseld! Lang niet meer genaaid, waarom eigenlijk? Tis best leuk eigenlijk...

Ik las op lj dat jullie in de sneeuw naar huis moeten fietsen. Ben ik even blij dat ik vorige week op de wonderschone Koh phanang vertoefde:



En deze week op het strand van railey zit:



*lacht en wijst met vinger naar mensen in Nederland*

Ach jongens een schrale troost, volgende week moet ik weer naar huis. Maar ik kom wel poepiebruin terug!

Na vorige week de grens Laos-Thailand te zijn overgegaan, 12 uur in een trein naar Bangkok heb gezeten, gevlogen naar Pnom Phen en toen nog eens zes uur in een bus, ben ik nu in Ankor Wat! Altijd al heb ik hierheen willen gaan en nu heb drie dagen tempels achter de rug. Natuurlijk de overbekende Ankor Wat itself:



Maar er zijn nog veel meer tempels in Angkor. De een heeft duizend gezichten, de andere is begroeid met bomen.



Maar alle tempels zijn heel erg gedetailleerd en dat is wat het zo mooi maakt. Achter elke hoek  wacht weer een verrassing als deze:



Naast deze drie heb ik verder nog 180 foto's gemaakt, want alles is zo ontzettend mooi dat je aan de gang blijft.

Verder is Cambodja erg leuk, onwijs arm, smerig en belachelijk heet. Toch heb ik het hier heel erg naar mijn zin en vind ik het jammer dat ik woensdag alweer terug vlieg naar Bangkok. Een week is hier is veel te kort. Achja tenminste een goede reden om nog eens terug te komen...

Terug in Thailand ga ik naar het Zuiden om op het strand te liggen van Koh Pagnang en daar hopelijk naar full- of halfmoon party te gaan. Daarna verkas ik naar de kust bij Krabi, waar de Phi Phi eilanden liggen (ook wel bekend van The Beach). Dat is het laatste deel van mijn reis, want over 2,5 week vlieg ik alweer terug. Het gaat veel te snel en ik zou nog wel maanden door kunnen blijven gaan, ware het niet dat ik mijn liefje zo mis. Het beste deel van de reis is naar verluidt dan ook terugkeren naar thuis...

Nog steeds een beetje ziekig, maar wel weer op twee benen ben ik naar Laos vertrokken. En dat was nog een hele klus. Het duurde twee dagen om van Chiang Mai naar de grens te komen en daarna heb ik twee dagen op een boot op de mekong gezeten naar Luang Prabang, waar ik nu ben. De eerste dag op de boot heb ik alleen maar met jungle begroeide bergen gezien en afgezien van een paar vissersdorpjes, geen enkele tekens van mensen.
Luang Prabang is de tweede stad van Laos, maar eigenlijk meer een dorp. Wel een ontzettend prachtig dorp! Omgeven door twee rievieren en bergen met jungle ligt deze oude frans koloniale stad. Het tempo is hier heel laag en je kunt hier rustig je dagen slijten met niks doen en je daar vooral niet schuldig over voelen, dat doen de Lao zelf ook niet.  Met veel geluk heb ik weer een gezellig guesthouse gevonden bij mama (een oude schele vrouw) die me constant thee met bananen voert. Nu deel ik daar een kamer met jenny uit finland en is het er 's avonds gezellig vertoeven met een halve liter Beer Lao voor 0,80 euro. Gelukkig maar want de rest van de stad is uitgestorven om 10 uur, want dan houdt de stroom grotendeels op. Enkele bars zijn open tot half 12 (maar daar mag je niet dansen) en er is een plek open tot drie uur 's nachts: een bowlingbaan. Dus dat heb ik ook al gedaan, niets zo gezellig als dronken bowlen.

Ik blijf hier nog zeker wel twee dagen voordat ik over de helse weg naar Vang Vieng vertrek. Jippie ik kijk er nu al naar uit!

Niet aan de schijterij zoals je zou verwachten, dat is juist wat nu erg moeilijk gaat. Het begon allemaal in de bus terug uit Pai, een relaxed hippiedorpje waar ik drie dagen ben geweest. Overigens heb ik er bijna niks gedaan omdat het regende. En dan niet een beetje regen, maar tropische regen waarbij het onophoudelijk met bakken uit de hemel komt.

Goed, de weg naar Pai is de nachtmerrie voor iedereen die ook maar enigzins last heeft van reisziekte. Hobbelig, bobbelig en kronkelig. Ik had mijn voorzorgsmaatregelen al genomen: plaatsje voorin, goed eten en vet zware medicijen door mijn huisarts voorgeschreven. Het mocht allemaal niet baten; na een half uur kwam alles er alweer uit. Gelukkig had ik net op tijd de chauffeur kunnen waarschuwen en heb ik de berm ondergekotst in plaats van zijn busje.
Ik ben in chiang mai uitgestapt en heb Mim opgebeld of ik nog een nachtje bij haar mocht slapen. Sinds die busrit ben ik mezelf niet meer. Er wil geen eten meer in en geen eten meer uit. Gisteren heb ik 14 uur geslapen en in totaal: 1 appel, 3 stukjes ananas, twee happen noodles, een koekje, yoghurt en een viscake gegeten. Degenen die mij goed kennen weten dat ik verslaafd ben aan eten, dus ik ben echt ziek.

Gelukkig kon ik vandaag wel naar de plee toen ik opstond en ontbijten. Ik ben aan de beterende hand....

Een heel gaaf ding wil ik jullie niet onthouden: in Pai heb ik olifant gereden! En het was suuupervet! In het begin een beetje eng omdat zo'n beest echt gi-gan-tisch is en je in een stap kan vermorzelen als ie dat zou willen. Gelukkig had Boompol (47 jaar, mannetje, verstouwt 300 kilo bamboe per dag) daar die dag geen zin in en heeft me meegenomen de jungle in en met me een bad genomen in de rivier.





Ik ben ernstig aan het twijfelen of ik nu wel naar laos moet gaan, omdat de wegen daar nog veel slechter zijn dan hier. Een deel kan ik afleggen over de mekongrivier, een deel niet. Ze rijden er overigens wel aan de rechterkant van de weg, in tegenstelling tot hier in Thailand. Misschien moet ik maar niet over nadenken totdat ik helemaal beter ben....

Die heet Doi Ithanon (ofzo) en daar ben ik dus opgeweest. Het was geweldig! Prachtig uitzicht, jungle, een zonsondergang en verder helemaal niemand op die berg....






En er waren ook nog eens belachelijk mooie watervallen!





Op de foto's staan Charlie en Emily uit Engeland en Khian uit Amerika. Met hen heb ik de auto gehuurd en rondgereden in het Nationale park. Verder vandaag een vliegticket gekocht van Bangkok naar Phnom Phen (cambodja). Het was duur (100 euro), maar het alternatief is acht uur lang achterin een pick up over verschikkelijke wegen. De vlucht duurt een uur, ik heb het geld er wel voor over.

Morgen naar Pai, een relaxed hippiedorpje. Het is moeilijk om afscheid te nemen van Chiang Mai. Er zijn zat mensen die komen voor een week en maanden blijven. Ik snap dat maar al te goed. Het leven is hier zo relaxed. Het is stads, maar niet zo smerig en druk als bangkok. Daarnaast is prachtige natuur om de hoek, zoals je op de foto' s kan zien.  En toch ga ik morgen... Het is nog het moeilijkst om afscheid te nemen van Mim en haar huisje en gezellige praat bij een biertje. Dus hier nog even een foto van haar en Monica die al maanden in Chiang Mai verblijft.

Vanochtend schrok ik me, op z'n rotterdams gezegd, helemaal de tyfus. Ik sta op een markt met allemaal groentes mooi neergezet in manden. Dus ik pak mijn camera om er een foto van te maken. Als ik hem aandoe zie ik niks, alleen iets wat op een enorme barst lijkt. Klotezooi want het is niet mijn camera, hij is van B. Vanmiddag ben ik naar twee thaise nerds (soort van Hiro Nakamura uit Heroes) geweest die erg aardig waren. Reparen kost 80 euro, dus ik kan net zo goed een nieuwe kopen. Beter nog in Europa want hier zijn ze duurder. Nou das lekker dan...
De verzekering vergoed het misschien, maar daarvoor moet ik een aanvraag doen. Hopelijk wordt dat nog wat...

En dan nu over naar leuke dingen. Sinds een dag verblijf ik in het Spicy House in Chang Mai. Het is een homestay bij een Thaise vrouw thuis in een schattig Thais huisje met een lieve thaise hond. Er verblijven hier nog drie andere reizigers, waarvan twee er al langer dan een maand zitten. Er is hier een tuin, een huiskamer waar je kan hangen, internet en een bigass keuken. In die laatste ruimte heb ik vandaag een kookles gehad van Mim, de vrouw die deze toko runt. Het was echt suuuupervet. Ik kreeg een soort van priveles samen met nog een Duits meisje. Vanochtend zijn we met de tuktuk naar de markt gegaan om allerlei verse producten te kopen.





Toen weer terug om rode curry pasta en rode curry, Pad Thai (een noodle gerecht), loempia's en pompoen gestoomd in bananenblad te maken. Klinkt moeilijk, was het niet maar wel heel erg smakelijk. Veel gehakt, gevijzeld, gesneden, gefrituurd... Ik kan hierover wel door blijven lullen, maar de foto' s zeggen het beter. Gemaakt trouwens door het Duitse meisje, maar dat mag wel duidelijk zijn.









Jaja, als ik terug kom dan maak ik ook wat lekkers voor jullie. Want ik heb ook een receptenboek meegekregen :)

 De afgelopen twee dagen was ik in Sokuthai. Het was een hele opluchting om Bangkok te kunnen ontvluchten. Ik geloof niet dat je er langer dan drie dagen kan blijven zonder ziek te worden. Het werd me gewoon allemaal teveel...  Al die mensen, hitte en drukte zijn niet zo goed voor je als je vers uit winters Europa aan komt zetten.

Trouwens alleen maar op teenslippers gelopen sinds mijn aankomt Maal, Wahoee!

In Sokuthai is er een  prachtig park met allemaal oude boedistische tempels. Het is nogal uitgebreid en verspreid, dus heb ik een fietsje voor 20 bt (0,50 euro) gehuurd. Op een slakketempo heb ik heerlijk langs alle tempels gefietst.  Het was zo mooi en vredig om boedda' s te zien temidden van palmbomen. Thaise schoolkinderen die dolenthousiast naar je zwaaien. Daarnaast waren de andere toeristen op een hand te tellen en dat terwijl het aangeprezen staat in alle reisgidsen.  Ik geloof dat ik wel vijf uur op mijn fiets heb rondgereden daar. Ik werd er onwijs gelukkig van.

Overigens ben ik naar Sokuthai gegaan met de trein. Nou daar kan de ns nog een puntje aan zuigen. Het kostte me slechts 10 euro voor een 6 uur durende rit met airo en lekker eten!

Terug in het hostel heb ik gezellige medereizigers ontmoet en daar bier mee gedronken. Een van die mensen is een Engels meisje dat voor The Rough Guide schrijft. Met haar veel over schrijven zitten praten, echt een goed gesrpek gehad. Overigens schrijf ik heel veel hier, in mijn dagboek en aan verhalen... Heerlijk om de tijd daarvoor te hebben. Kon ik dat maar fulltime doen...

Ik ben van plan voorlopig nog wel even in Chang Mai te blijven. Je schijnt hier heel veel te kunnen doen. Kookcursussen, raften, olifant rijden, jungletrekking etc. Dus dat lezen jullie allemaal de volgende keer wel weer.

O ja, ik ben ook al heel bruin, jeej!

Gisteren ging ik gezellig met mijn lief douchen op mijn vrije dag. Op een zeker moment valt er iets van de doucherand. Ik buk om het op te rapen en als ik weer overeind kom stoot ik mijn hoofd KEIHARD tegen de kraan. Ik prevel nog iets uit als: 'jezus hé, dat doet zeer', voordat ik aan mijn hoofd voel en bloed aan mijn hand zie. Toen begon het ineens enorme pijn te doen en ik begin te enigzins hysterisch te huilen. Vervolgens draai ik me om naar mijn ongeruste liefje en hij zegt iets van; 'ow shihit'. Hij wil me knuffelen en zeggen dat het wel goed komt, maar doet dat niet. Als ik naar beneden kijk begrijp ik ineens waarom. Over mijn lichaam stroomt echt ENORM VEEL BLOED! Ik schrik me helemaal de tering, ga nog harder gillen en kan alleen maar denken: NIET GOED, NIET GOED, NIET GOED!  Huisgenoten die naast de douche wonen komen de badkamer binnen om te vragen of alles wel goed is. Dat is het niet en eentje belt 112. Mijn lief legt aan de telefoniste uit wat er gebeurt is. Ondertussen staat de douche nog steeds aan, blijft het bloed maar stromen en ben ik nog steeds aan het huilen. 
Telefoniste zegt dat het vast niet zo erg kan zijn en dat ik het bloeden moet stoppen met een schone doek. Het was trouwens nog een hele zoektocht naar een schone doek, want die zijn schaars in studentenhuizen. Eenmaal gevonden doet mijn lief hem op mijn hoofd (terwijl ik al half leeggebloed ben op een vuile handdoek die ik al 2 weken gebruikte) en stopt me in een badjas. Heel lief droogt ie me af en doet me kleren aan.

Samen lopen we naar de eerste hulp van het diakonessenhuis, mensen kijken ons onderweg raar aan. In het ziekenhuis krijg ik een rolstoel om onduidelijke redenen, maar ik neem hem aan. Vervolgens gaat een verpleegkundige mn hoofd schoonmaken. Dan verschijnen er twee onwijs jonge co-assistenten die mij als interessant studie object zagen. Ze mochten me van de verpleegkundige gaan lijmen waarbij ze aanwijzingen moest geven als: 'Misschien moet je even een handschoen aantrekken.' Ze deden me denken aan zoontje Rik, die ook co-schappen schijnt te lopen. Gelukkig ben ik wel goed gelijmd. 

Ik had me 's ochtends een hele andere invulling van mijn vrije zaterdag voorgesteld.